یاد داشت های من تا رسیدن به ......!

که می نویسم گویا دوباره آغاز می شوم و این تکرار تا آغازی دیگر رهایم نمی کند


	بیداری یا خواب بیداری یا خواب ؟ ایرج عبادی چرخیدن سردی دستم را میگیری می چرخانیم چرخ چرخ چرخ گرم می شوم با گرمی تن گلبرگ های پروانه در انکسار شعاع آفتابی شوق اینجا طواف شعله و شب و شراب بیداد می کند دستی به رهزنی پرتقال که می نشیند آغوش سبز کبوتر ترک می خورد باغبان بوسه را سر گریز و جنگ نیست خواب خواب خواب ارغوانی عشق واهمه را به درگاه دانه های چشم براه سپیده که میبرم بیدار میشوی راهپیمایی بزرگ حادثه در آنسوی رودخانه صدایت می زند انگار پشت درهای بسته ی فریاد های دیروز صبحی تازه در سرود رنگهای متفاوت پاییزی منتظر تنفس لحظه های تردید زندانی ست! 9/8/88 سنندج \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در شنبه نهم آبان 1388 \|


	باز.....با باز.....با ایرج عبادی باران و باز باران و ب ا ر ا ن گلوله ُ با پرواز تو در زیر چتری که با من انتطار می کشد می خواهی بپری ، هر جا که دوست داری منتظرم این آغوش و آن فریاد و همه ی لحظه های مقاومت عشق یعنی بال زدن ها را نمی شود دستبند زد و به پشت میله ها انداخت! گفتم : اکنون بالی در بازو و تو در ستایش پله کانی که تا بالاها میبرتت همراه صدا می شود افتادن صخره های شب و شب پرست و شبنامه در رودخانه می گردد. باتوم در پوتین خیابان کم آورده است! 30/6/88 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در یکشنبه پنجم مهر 1388 \|


	چیزی آنسوی قند احمد خانی شاعر بزرگ کرد چیزی آنسوی قند ایرج عبادی از بلند ارتفاع بالای آرارات تا رقص خیال " خانی " 1 که ایستاده در وسط خیابان روی سنگ خاطره اگر صد قر ن خطر مرزهای نا هموار کیلومتر را بشمار..... سی و اندی را ! باز غم اشک بی نانی میان نهر چشم های عبور که تو با منی من تاریخ و تو عشق و افسون جاده یعنی می خواهی قصه ی خواب " مه م و زین " را بگونه ای ، اینگونه بنویسی می خوانیم با واژگان سحر می خوانمت با آنچه موسیقی و بال تا خواندن حادثه ی نگاه تکرار شود گفتی : بلند ترین غزل تازه ات را دوست دارم گفتم : با مثنوی شیرین لبانت راه طولانیست صبح هر روز صبح بخیر های بی قرار وشبانگاه باهم بودن های توامان و نیمه ها هم که دفتر یاد..... درین غربت بی خویشی اتاقی پر شده است ازهوای نفس و عطر خواستنت تا ارومیه می چرخم هستی دریاچه ی مهر بانی که کم آب نمی شود می شود ، شود نشود اینجا هم باهم همان همیشه ی هنوز تا کجا تابم می دهی که بی تابیم را در تاب قاب روی دیوارت ببینی این سینه هم که کلیدش را می دانی بالش آرامشت حل شده ایم نه در حساب تفریق ها در آنچه جمع عسل یا در گلناز چشم هایی نه ، چیزی آنسوی قند عشق کنار جوی زمزمه ی قناری راست بگو بی بگو مگو بی گردشی به گفتگوی چپ و راست عجیب نیست! دوبایزید شهر مرزی ترکیه 4 /6/88 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در سه شنبه هفدهم شهریور 1388 \|


	آبی عکس و ترانه آبی عکس و ترانه ایرج عبادی کسی میان قامت آیینه نیامده ، آمد آبی با دو تکه آسمان در تن رها در ساتنی از عریان می رقصد پیچ پرواز دوعکس درهم و باهم تا دویدن دریا از نردبان جنون بالا می رود حسی کوتاه و بلند می چرخد بدور دیوار مجنون در تراکم خفته ی فریاد لیلی که میرسد به شب و نمی رسد به گوش ارتفاع گل می نشینم روی سکوت آرمیده ی نیمکت ماه دو نگاه در تنگ شراب راه میرود کش می دهد عکاس زمان تصویر دستهایی را به نوازش تا بیاید که بیاید به خانه ی شطرنجی خورشید یا که شید" میترای " دلنواز که صدای بامداد را میریزد در هوا بدنبال پرنده ای از جنس باران هر چه میکشی با آبرنگ غزل ناز و عکس ترانه آفتابی می شوم سبز افتاده در نهاد آبی گرمای مرمری تاج محل در انحنای تنی می خواندم که رفتن و نرفتن نتوانم با موج موهایی ریخته بر شانه ی نزدیک لبخند لب لب هایت که تبار سرد ، دلسردیم را از سرما می شوید. 12/5/88 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه نوزدهم مرداد 1388 \|


	سیار ه ی پر آفتاب سیار ه ی پر آفتاب ایرج عبادی برای مادرم بخاطر تمامی مهربانی هایش و تمامی مادران داغدار و رنج کشیده ی کشورم پرند صبح بر بالهای سپیدش سیال در روخانه ی عاطفه ای روشن دل نگران تولد لادن در باغچه لالایی خوان گهواره جنبان من! کبوتری که راز اشک را به یلدای اندوه نگفت تا سرخی شقاوت دل به آبی ها بسپارد بگاه ولادتت آیینه غزل غزل های عشق را سرود تا آزادی از رود خانه ی واژگان زمین وطن جدا نشود چلچراغی در قصیده بودن که ذهن سیاهواره ی یاس را بذر نور می زد. فریاد های یاغیمان کم نیاورده اند مادر سحر تبرک خود را از تو به عاریت گرفت که دریا زمزمه ی روشنایی مواج آب را ! که غمت باندازه ی تمامی ابر های جهان... مادر در کدام سیاره ی پر آفتاب غسل کرده ای که ستاره ی بخت کودکی چشم انتظار طلوع تست ؟ شهریور 76 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه بیست و نهم تیر 1388 \|


	تو ندای قرن ما هستی برای ندا آقا سلطان که نامش ماندنی ست تو ندای قرن ما هستی ایرج عبادی ندا که ندا می دهد غرور زنده ی مرا و ترا دست مهربان و چشم عاشق و جویباری صمیمی باخیمه ی فلسفه و تندیس مویسقی می گفت رها : تکرار کن آبشار آزادی را..... این چهره ی نشسته در گلخانه های زمین افتاده در سطوح بی انتهای خیابان شتک زده در حیرانی تفنگ یک نا مرد یعنی مرگ آنچه که می خواست نیست! نه ، نه اکنون این صدای ماندنی ندایی دیگر در راه که معنای زنده بودن شدن را تکرار می کند تاریخ می گفت که می دانم : مرگ هر هنر عشق پایان آزادی نوشتن انسان نیست آسوده نخواهی بود صیقلی جور !! ، بیا جام زهر که یکی دو تا نیست تا زنده ایم این مشت های ارغوانی تازه گره خورده این فریاد های بی بدیل خواب خونت را می پریشد. ! ترا روشن نوشتم که بدانی رنج ما کم نیست! ریزش برگ های گندیده ی دستار سیاه کار نزدیک تر ! تیر ۸۸ \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در شنبه سیزدهم تیر 1388 \|


	چرا؟ دیکتاتورها یک شبه فرو می ریزند سر شب ، سر قتل و تاراج داشت سحرگه ، نه تن سر ، نه سر تاج داشت به یک گردش چرخ نیلوفری نه نادر به جا ماند و نه نادری بنازم من این چرخ پیروز را پریروز و دیروز و امروز را \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه یکم تیر 1388 \|


	زنده باد مردم زنده باد مردم زنده باد ایران ایرج عبادی فریاد فریاد چه امتداد شگرفی غرور سبز خیابان نگاهی سرخ بر درفش دورغ خورشید سپید شوق رویارو در دل هایی از شیر و کاوه از مخمل انقلاب تا حریر آزادی صف در صف رودخانه های پیچ در پیچ مردم شادی ، شادی چراغ ، چراغُ، چلچراغ چراغها رقص هزاران دست انتخاب بهانه ای برای تکرار یارستان دیوار کوتاه زلزله ، زلزله ای در عبور راه کاخها در بن بست ترس! شیون نا خواسته ی مشت هیاهوی فریب محو در کوچه های شکسته ی سکوت بوق ، بوق ، هیجان بوق سمفونی بزرگ قلب ها آواز رهای دوستی گل بانگ تغییر تغییر شعر تازه ی حماسه ی ما ما واژه ی زیبای توفانی آرام در ترافیک شاخه های گل هو کردن پوشال با توم در گلو گاه مانیتور و آیینه ی جم زنجیری از احساس ریخته در میانه جاده تابو نیمه واژگون ! می شنوی : زنده باد مردم زنده باد ایران !! 20 خرداد 88 - تهران \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در جمعه بیست و دوم خرداد 1388 \|


	خانه ی تابستانی خانه ی تابستانی ایرج عبادی با بال پرستو در حیاط خانه اش ، ایستادن را نمی داند و بدنبال کودکان عاتفه می دود فریاد بدنبال کوهها سکوت شنیدنیست خاموشی این " طنین " نفس های آب را می شمارد و من جنگل های پیچ را تا مار پیچ نیلوفر کوتاه آبشار لحظه دل مرا پایین نمی اندازد که سنگ سنگ مروارید غلطا ن عشق ، نه که نگاهم همچنان از فرود دور می شود تا در طلوع رخت مات بماند جواهری قدیمی که جوهرش از ازدحام باران و ناز دریا به هم آمده است اینهمه درخت بالا بلند ریخته در هر کجای جاده واژه های شعری شده اند تا سبزت کنند از سایه به آفتاب خزیده ام و هنوز نمی دانی که تابستان در دستان تو خانه کرده است. جواهر ده رامسر - 15/3/88 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه هجدهم خرداد 1388 \|


	دایره ای جادویی دایره ای جادویی ایرج عبادی خواستنت سبز سبزینه ی چشمان ترا تا سرشاری چشمه ی بهاران می برد آمدنی ست ، رها در باران که قامت زمان را دشتی پر گل می کشد این حادثه دوستی را به آرزوی رنگین کمان می کشاند خشت ، خشت خانه ی احساسم می شود با تو هموار شود که ماندنت گلدانی از شعر و تصویر وبی تابی ستاره که آغوشت غزل روشنترین ترانه های یاغی من! حطی کشیدم زیز واژه عشق دیدم دوخط – هلالی از مهتاب دایره ای ست جادویی بی انتهای گریز از هر جا بیاییم در آغاز و پایان بهم می رسیم . \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه یازدهم خرداد 1388 \|


	سیزده بدر برای عزیزانی که سرو را به خاطر آزادگیش دوست دارند سیزده بدر ایرج عبادی حسادت چمن و چتر حادثه و چراغ حیران کوچه را نا دیده گرفتم و سیزده بدر سبزه را به نیت سبزینه ی نگاه تو به نگا هم گره زدم نسیم نا آرام ، سراسیمه در باغچه مکثی کرد و بهار باغ به تماشای دستهای رها در گردن سبزترین درخت سرو نشست ! سنندج- 20/1/88 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در جمعه بیست و یکم فروردین 1388 \|


	اشتیاق دویدن اشتیاق دویدن ایرج عبادی در " آمل "1 پرنده ای آواز کوچ را به سوی دستهای من می داند بدنبال یادش حریر سبز " جواهر ده " 2 هم در جوهر پیچ و پیچ رفتن های گیسویش کم می آورد دوهزار نه ، جاده سه هزار تنکابن هم که چرخید و چرخید و نشست در پریشانی خوابها زیاد نبود که به قله ی پنج هزار البرز برسی باز ارتفاع زاگروس و البرزدر گردنه های قد کشیده ی افق کوتاه پرواز اوج بلندهای نگاه است تا پنج و پنج که پیچ می خورد تله کابین خاطراتت را که دوره می کردم " نمک آبرود" ، نمکین تر میشد. ماهی ها بفکر دریایی آبی هایند و پرندگان درخیال پریدن های نا مکشوف کدام بال شاهپر ترا دارد تا به بالهایم گره خورد؟ مرغکان موج ، و رج رج آواز بی شکیب دریا که بوی تنت را دارد اجاق شعر هایم که ترا می نویسد در جنگل ستان اینهمه آتش تا کجا با سکوت مهتاب در نا کجا آباد ابر ها نشسته ای؟ تلاقی دو فصل نو ، در وسعت تماشایی رازی قدیمی و رضایت حضور " زرد پرها "3 به یک آسمان تا پناهگاه باران در اشتیاق دویدن دو بالا بلند در تیر کمان قله که پرواز را دوست دارند. 11 /1/88 جاده دو هزار تنکابن 1- از شهرستانهای خوش منظر استان مازندران 2- دهکده ای زیبا و سبز در اطراف شهرستان رامسر 3- اسم پرنده ای در ادبیات کردی هم سنگ قناری \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در چهارشنبه نوزدهم فروردین 1388 \|


	شعری تازه از اینکه دلتنگم ایرج عبادی غ م و د ل م یعنی اینکه دلتنگ غم آجین هنوز ندانسته ای که خواستن می گردد درین گردونه که می چرخاند چرخ چشمهایت را کمی هم چرخ عشق ساعت ها گشتنم را در آن کوچه که تو را تا ترنم باران نه کمی آنطرف تر مرا و زمان و آنچه را که رازی در وب لاگ سکوتت اگر در من مانده ای ، صبح کوچه باغی خوشبوست و گرنه بال کبوتری تنها و خیس یعنی رفتن را در طبل نشسته است این گام را در روز شمار یاد دوباره تکرار می کنم گل بودن آفتاب گردان ساده نیست کم نیاورده ام در این واژه که بیتی شود تا بلندای گیسوی اتفاق اگر کم آمد بر گرد بر گرد موج و اوج آمدن هست ، هشتن دستی در ضریب ضربان نبضم که روز شمار رنج ها را از انبان 2000 بشمارد تا به آغاز ناب 2 برساند . هنوز چند قدمی تا شعر پریدن باقیست! 7 بهمن ماه 87 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه هفتم بهمن 1387 \|


	آهو آهو ایرج عبادی " آهو " شهاب شورانگیز شکوه بخت شبهای آشفته ی من ! ازدشتهای غرور تبعید شده ی زخمیم باد پا و بی آهو آمدی و در من حلول ! گل زخم سرخ دلت در دستهای من ! تا آهوان خسته ی چشمهای مرا به رستخیز بخوانی راز گیسوی ماندنیت از تبار یلدا بود ! تو تو شکار هیچ دام شبانه ای نشدی ! آنک پیشقراولان خروش چکامه های نبض بهار به تکبیرت نشستند فشنگ ستاره ها را به من وام بده تا به خیابان های نه توی احساس بروم شهر خشک سال حادثه به جنگ با شکار چیان بر خاسته است ! از کتاب مجموعه اشعار تازه ام در زیر چاپ بنام " تا عبور از خط آتش و آبی " \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در چهارشنبه بیست و پنجم دی 1387 \|


	شعری تازه از کورش همه خانی شعری تازه از کورش همه خانی شاعر لحطه های شوریدگی و عشق مگر می شود کمی زندگی به این ساده گی ساده کم شویم ساده مثل گیاه با نوازشی به رقص می آیم با هجوم نسیمی ترک می خورم نمی شکنم دامنه ی کوه می شوم به شبنم ها سایه می گیرم زیر پای شما سین ساده را به سیب می دهم جای دندانت روی پوستم کشیده می شود میان خنده ات می افتم نوازشی به دور تو می پیچد به شیب دره ها بوی من از ساقه ها ی کوه می ریزد باور کن ساده مباش به این ساد ه گی کم شویم ----------- \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه شانزدهم دی 1387 \|


	بند بند ایرج عبادی بند نمی شوی بند می آورم پا بند گویا.... از اینسوی تنهایی تا آنسوی بوسه چند دور بگردیم تا به اوج چرخ و فلک برسیم؟ می گویی بارانیت را دوست دارم باران می شوم می گویی بارانی آفتابیت را ..... آسمان را جتری می آورم ، آبی بر آستانه ی گیسو های خیست طاقت حضور سر ما را بند نمی آوری سا یه ام را در آغوشت می اندازم نه ، تابلو نقاشی دوری را ورق نمی زند دست های تست این بار پیچیده عشق را گرم دور گردنم ! مهر ۸۷ \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در جمعه نوزدهم مهر 1387 \|


	چنور 1 چنور 1 برای کسی که دیوار ها را می شکند تااز مهر ابدیتی بسازد ایرج عبادی یاغی شب یا روز که باشی در میانه ی " چنور " تمامی هفته صدای بودن راز یست اکنون دیگر پرواز با عطرتو صبح شده است ساعت ها در کمر کش عبور زمان..... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در شنبه بیست و دوم تیر 1387 \|


	کدامین نی لبک *نیکی در درون ماست* *بشر نیک خواه است* *و بدی به او تلقین شده است !* *لئو تولستوی* از شعر های دیروزم کدامین نی لبک غنچه ی آهی در گلویم کدامین نی لبک را باید نواخت که به شیون ننشیند ؟ رگبار ملالی در خاطره های مشوش کسی ماشه ی مسلسل انفجار شب را می چکاند! \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در جمعه هفتم تیر 1387 \|


	تمامی تو ..... تمامی تو ..... ایرج عبادی وقتی مهر بانی طعم تلخ خشکسالی ضربان دل را چشید نگاه پرنده در گندمزار عاتفه ساده نبود مرگ پرواز هیچ پرنده ای ساده نیست ! من تمامی تو را باور کرده ام کجای قصه نا تمام مانده است ؟ \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387 \|


	در کنار آب و دوری و سکوت در کنار آب و دوری و سکوت ایرج عبادی با صبحی شبنم زده از جاده شفاف مهرگذشتیم آسیاب زمان خوشه های غم را آرد راز سرخ "شقایق" در پشت پلک های تو و شفق پنهان ! جهازی از عشق جادوگر خیال را به ضیافت می خواند و..... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در جمعه سی ام فروردین 1387 \|


	شعری تازه از ایرج عبادی پاس کاری ایرج عبادی می خواهی مرا به کجا پاس دهی؟ غم، دووری، انتظار یا که آغوشت اینکه شاهکار تازه ای نیست! من دریپ زدن را از تو یاد گرفتم می دانستم از گل زدن می ترسی توپ هم که نیستی با آن بال های سپید ، بلند و ماندنی هنوز که بوسه ی اول است! هر کجای قصه می خواهی مرا بشمار هاف بگ، فوروارد ، بک یا ...... یادم آمد من قهرمان دو ماراتن بوده ام اگر در گل هم نیاستی باز به تو می رسم گریزی ، نه می گفتی: هواپیما چیز بدی نیست و دلت پیش طوقی گفته بودی : " که تو هم پرواز و هم بال منی " پس پاس بده ! 10 فروردین 87 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه دوازدهم فروردین 1387 \|


	نه اینگونه نه اینگونه ایرج عبادی عشق را در نیمه ی اول روز دور می زنم به دور خورشید که می گردم یادت تکرار می شود نیستی یا در سفر فراموشی؟ سرما ی شلوغ بیداد می کند کمی دوری هم کم نیست وقتی چشمهایت را دوره می کنم گرم می شوم شهر تاریکی جا عوض می کند نیمه ی دوم روز شعری می شود تا غروب و غربت را با تو تقسیم کنم ! تابستان 86 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در چهارشنبه یکم اسفند 1386 \|


	یک شنبه ها ایرج عبادی یک شنبه ها نه به خاطر مسیح و صلیبی که هر روز دل مرا از آن آویزان نه به خاطر روزی سترون در قاب روزهای بی درخت آسمان یک شنبه ها را به خاطر میلاد آغاز یک واژه به خاطر" کتاب سبزت" دوست می دارم که آفتاب نیم روزی نگاهت قطره قطره ثانیه های اشتیاق را در نهر دیدار گم می کرد! نه به خاطر شقیقه های اضطراب مهر نه به خاطر ازدحام صداهای بیرنگ در کوچه و جنجال استخوان های در هم شکسته ی آرزو و رنج گوسفند قربانی سر بریده ی ابراهیم و نه به خاطر حسرت سر نوشت نوشتن واژه ای فقط واژه ای دلنشین برای " تو " یک شنبه ها را دوست می دارم ! \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386 \|


	شعری تازه از من یک فرسخ کم می آورد شعرم از نگاهت شکستن به معنای آیینه یا پسته نبست پشت را از زیر بار هفت طبقه رها کردن تا نشکند در حجم موهایت! انار را که صدا زدی شب از نیمه قدش را بالا میکشید بوسه را خواندم تا بگویم که ترا از برم! یک فرسخ که چرحیدم نشکستم که آغوشم پر شده بود از تو و ستاره و باران ! 31 شهریور 1386 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در پنجشنبه پنجم مهر 1386 \|

دایره ای جادویی

از ایرج عبادی

دایره ای جادویی

خواستنت سبز

سبزینه ی چشمان ترا

تا سرشاری چشمه ی

بهاران می برد

آمدنی ست ، رها در باران

که قامت زمان را دشتی پر

گل می کشد

این حادثه

دوستی را به آرزوی رنگین کمان می کشاند

خشت ، خشت خانه ی احساسم

می شود با تو هموار شود

که ماندنت

گلدانی از شعر و تصویر وبی تابی ستاره

که آغوشت

غزل روشنترین ترانه های یاغی من!

خطی کشیدم

زیر واژه عشق

دیدم

دوخط –

هلالی از مهتاب

دایره ای ست جادویی

بی انتهای گریز

از هر جا بیاییم

در آغاز و پایان بهم می رسیم .

|+| نوشته شده توسط سردبیر در چهارشنبه سی ام خرداد 1386 |


	مینی مالیسم 4 تا هستم برایتان می نویسم آفتاب تازه سر زده است. می آیی تا باز رو سریت را بر دارم و شب را تماشاکنم. این دشت تاریک هنوز آبیاری نورمی خواهد و تشنه ی ماهتاب! این یلدا که تو باشی ماندنی ست و آغاز روشنایی ! می گویند تولد نور.گفتی بنویسم - که می نویسی می دانم عشق را انکار نکرده ای.اینجا دو راه وجود دارد- انتخاب با تست. میمانی یا میروی.گذشته را اگر قطع نمی کردی- فاجعه ای سر راهت می نشست. این چشمه را که زاینده است - نمی توانی بخشکانی که خودتت را بی شکوفه کرده ای .برای اینکه بمانی باید کسی باشد که برایت بنویسد.و نوشتن عشق می خواهد و دیدار و در هر شرایطی ماندن. یک شب گفتی که دلت را در باغ دیگری گم کرده ای و من داستان را نا تمام دیدم.باید کسی باشد که بداند این پیچ چند ساعت تا قله راه دارد. این سبدگل یاس را که با خودتت آورده ای- اگر عاشق بمانی در قصه هایم خواهم کاشت.میدانی هر گل قصه ای می شود. تا از خشکسالی دورمان کندو شاید طرح تازه ای تا تو بتوانی حرف بزنی. و من ....... \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در چهارشنبه سیزدهم دی 1385 \|


	شعری کوتاه دلم هوای پریدن دلم هوای باغ دلم هوای قناری دارد! و تو نا پیدایی! \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در پنجشنبه هشتم دی 1384 \|