یاد داشت های من تا رسیدن به ......!

که می نویسم گویا دوباره آغاز می شوم و این تکرار تا آغازی دیگر رهایم نمی کند


	آبی عکس و ترانه آبی عکس و ترانه ایرج عبادی کسی میان قامت آیینه نیامده ، آمد آبی با دو تکه آسمان در تن رها در ساتنی از عریان می رقصد پیچ پرواز دوعکس درهم و باهم تا دویدن دریا از نردبان جنون بالا می رود حسی کوتاه و بلند می چرخد بدور دیوار مجنون در تراکم خفته ی فریاد لیلی که میرسد به شب و نمی رسد به گوش ارتفاع گل می نشینم روی سکوت آرمیده ی نیمکت ماه دو نگاه در تنگ شراب راه میرود کش می دهد عکاس زمان تصویر دستهایی را به نوازش تا بیاید که بیاید به خانه ی شطرنجی خورشید یا که شید" میترای " دلنواز که صدای بامداد را میریزد در هوا بدنبال پرنده ای از جنس باران هر چه میکشی با آبرنگ غزل ناز و عکس ترانه آفتابی می شوم سبز افتاده در نهاد آبی گرمای مرمری تاج محل در انحنای تنی می خواندم که رفتن و نرفتن نتوانم با موج موهایی ریخته بر شانه ی نزدیک لبخند لب لب هایت که تبار سرد ، دلسردیم را از سرما می شوید. 12/5/88 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه نوزدهم مرداد 1388 \|


	هه ڵپه ر کێ قه له م هه ڵپه ر کێ قه له م ئیره ج عیبا د ی شه و چوارده و مانگ چوارده و نووسینی تۆ چوارده و هه ور و من و ئه وینیش چوارده یه که م پیاڵه له ده ستی سروه دا پیاسه ده کا درێژه دینێ تا ده ستی تۆ و ده ستی من کات دوای کات یه که م دوو هه م سیێم و...... ره قه مه کان له خوڵیای هات و چوو دان کامپیو ته ر ی کاته کان ژماره ی ئه ستم لێ کراوی مێژو ده ژمێرن زایڵه ی پاشه کیشه ی شه وارێ خه م له سه ر دۆرۆشمی " نه مان بۆ دیکتاتۆر " گێجی سه رۆکی شاره کان ده پێوێ پێت خۆشه سه یری فرێنی سێیاره کان که ێ چرا ، چرا مانگ و چرا ئه ستیره و چرا چاو و چرا چاوه چاوی چاوه کان هه ڵپه رکێ قه له می نه وه ستان هانی لێ سه نددوم زه نگی شار و ده نگی هاوار و ره نگی پر له قیژ ه ی شه وه زنگ زه نگی مۆ بایل و پر سێیاره کانی من و تۆ و جاده که سێک له وه ڵامی هه نبانه ی و شه کان له باخی هه ستی مه له کانا ده سورێته وه که شاعیرێک بۆ داهاتووی ره شه با ده ینووسی ! \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در شنبه هفدهم مرداد 1388 \|


	دل نوشته های تنهایی دل نوشته های تنهایی باز خوانی یادها ایرج عبادی ( 5 ) برای دوست که همچنان می خواندم.... نشستن ، دویدن ، راه رفتن ،حرف زدن و در کوچه های خاطره گشتن سیاوش کسرایی را برای من تکرار می کند: آری ، آری زندگی زیباست زندگی آتشگهی دیرنده پا بر جاست اگر بیفروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست " براستی آینده درپیچ کدام جاده پنهان شده است؟ دلم گاهی شور سرودن را از دست می دهد. و سکوت خود شعری می شود. طرحی تازه برای روزهای نیامده می ریزی. با محبوبی خیالی حرف می زنی. کسی به حرف هایت اعتنایی نمی کند و جنجال و سو ظن اطرافیان آرامشت را به دوزخی مبدل می کند. یاد حرفی از ادمون بورکه می ..... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در پنجشنبه هشتم مرداد 1388 \|