یاد داشت های من تا رسیدن به ......!

X

< یاد داشت های من تا رسیدن به ......!

که می نویسم گویا دوباره آغاز می شوم و این تکرار تا آغازی دیگر رهایم نمی کند


	تو ندای قرن ما هستی برای ندا آقا سلطان که نامش ماندنی ست تو ندای قرن ما هستی ایرج عبادی ندا که ندا می دهد غرور زنده ی مرا و ترا دست مهربان و چشم عاشق و جویباری صمیمی باخیمه ی فلسفه و تندیس مویسقی می گفت رها : تکرار کن آبشار آزادی را..... این چهره ی نشسته در گلخانه های زمین افتاده در سطوح بی انتهای خیابان شتک زده در حیرانی تفنگ یک نا مرد یعنی مرگ آنچه که می خواست نیست! نه ، نه اکنون این صدای ماندنی ندایی دیگر در راه که معنای زنده بودن شدن را تکرار می کند تاریخ می گفت که می دانم : مرگ هر هنر عشق پایان آزادی نوشتن انسان نیست آسوده نخواهی بود صیقلی جور !! ، بیا جام زهر که یکی دو تا نیست تا زنده ایم این مشت های ارغوانی تازه گره خورده این فریاد های بی بدیل خواب خونت را می پریشد. ! ترا روشن نوشتم که بدانی رنج ما کم نیست! ریزش برگ های گندیده ی دستار سیاه کار نزدیک تر ! تیر ۸۸ \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در شنبه سیزدهم تیر 1388 \|


	دل نوشته های تنهایی دل نوشته های تنهایی ( 6) ایرج عبادی باز خوانی یادها برای تو که هچنان می خوانیم...... من و چشمان توو آیینه تو و چشمان من و آیینه لب دریاچه ی یاد مرغک آبی من مرغک آبی تو بر درخت میعاد. کسیکه خانه اش را فروخت عدد چهار را دوست داشت.ماندن و در کوچه های خاطره گشتن ، چه واژه ی نا تمامیست بودن. چه تفاوت عظیمی بین دو واژه همگون یافت می شودو دو واژه یعنی بودن یا نبودن. فاصله ی گیج ثانیه ها ، ترا به رود انتظار ی تلخ می خواند.. با سلامی و بدرودی خانه ی سیدخندان تهران را ترک می کنم. دلم گرفته است. خاطرات دوره ی جوانی را رها کردن ، با آنهمه رویا ، بازی های سر نوشت کم نیست. می آیی ، عادت می کنی . دل می بندی و بعد وا نهادن و رفتن.با آنهمه کول بار خاطرات.اکنون بخشی از دلم در تهران ، کرج وسنندج رها ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در پنجشنبه یازدهم تیر 1388 \|


	دل نوشته های تنهایی دل نوشته های تنهایی باز خوانی یادها ایرج عبادی ( 4) دیشب جهان تاریک بود ، دل منهم . ستارگان و مهتاب چادر زخیمی را بسر کشیده بودند . و چونان زنان متعصب طالبانی یا القاعده روبند هایشان نقابگونه بر صورت آویزان. وقتی زیبایی ها سیاه می شود. دل منهم به عزاداری لحظه ها می نشیند. می خواستم شعری را در گوش نا شنوای بدی ها زمزمه کنم.و خودکار آبیت را بمن بخشیدی تا برایت بنویسم. ستاره یادتت تا صبحدم همسفرم بود خودکار در دستانم آرام نداشت. خودکارت در احساسی کاری همراهیم می کرد. می دانستم که شعرهایم را دوست داشتی و با خود زمزمه می کردی. میدانستی که سالهاست دارم می نویسم و این قصه تمامی ندارد. هیچکس نمی توانست در مقابل این شور و سر مستی تاب بیاورد. می خواستم چراغ فردا را روشن نگهداری تا حقیقت هستی نبض واژه های ما آشکارتر شود. می آیم سیگار غم های دود نشده ام را روشن می کنم. سر زمینی سبز را نشانم می دهی تا آنرا ترسیم کنم! بوی دریا مستم ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در جمعه پنجم تیر 1388 \|


	په نجه ت بێ ده نگ په نجه ت بێ ده نگ ئیره ج عیبادی ئه و هه موو رێگا که م نه بوو جاده تا تۆ تۆ تا ئه و په ره ی خۆ شه ویستی من تا تۆ تا گه یشتن به لوتکه ی بروا با ده مسورێنێته وه له نێو خوله کانی یاد دا گه ر ده نه کان ئارام ئارام تا قوژ بنی دۆلی ئاسۆ بانگی که له شێر ده که ن به یانی ئالۆز و پڕ له دڵه خۆر پێیه زیندانی وشه کانم زۆر دڵتنگن سه فه رێکی بێ بن به دووای کۆچی سه ر به ستی ده فرێ باڵ باڵی هه نگوێن و خه یاڵ و په ره سیلکه یه کورت ، کورت ده خوێنن که م نه بوو ، نا تۆ و ئاواز و ئامرازی بێ تۆیی من و شه رابی فرین و هه ناسه په نجه ت بێ ده نگ و ده ستم هاوار و شمشاڵی کاته کان ئێستا ئاگادار نێت سمفۆ نیای ئه وین و رزگاری ده ستی پێ کردووه ! 25 /3/88 تاران \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در پنجشنبه چهارم تیر 1388 \|


	چرا؟ دیکتاتورها یک شبه فرو می ریزند سر شب ، سر قتل و تاراج داشت سحرگه ، نه تن سر ، نه سر تاج داشت به یک گردش چرخ نیلوفری نه نادر به جا ماند و نه نادری بنازم من این چرخ پیروز را پریروز و دیروز و امروز را \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه یکم تیر 1388 \|


	زنده باد مردم زنده باد مردم زنده باد ایران ایرج عبادی فریاد فریاد چه امتداد شگرفی غرور سبز خیابان نگاهی سرخ بر درفش دورغ خورشید سپید شوق رویارو در دل هایی از شیر و کاوه از مخمل انقلاب تا حریر آزادی صف در صف رودخانه های پیچ در پیچ مردم شادی ، شادی چراغ ، چراغُ، چلچراغ چراغها رقص هزاران دست انتخاب بهانه ای برای تکرار یارستان دیوار کوتاه زلزله ، زلزله ای در عبور راه کاخها در بن بست ترس! شیون نا خواسته ی مشت هیاهوی فریب محو در کوچه های شکسته ی سکوت بوق ، بوق ، هیجان بوق سمفونی بزرگ قلب ها آواز رهای دوستی گل بانگ تغییر تغییر شعر تازه ی حماسه ی ما ما واژه ی زیبای توفانی آرام در ترافیک شاخه های گل هو کردن پوشال با توم در گلو گاه مانیتور و آیینه ی جم زنجیری از احساس ریخته در میانه جاده تابو نیمه واژگون ! می شنوی : زنده باد مردم زنده باد ایران !! 20 خرداد 88 - تهران \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در جمعه بیست و دوم خرداد 1388 \|


	خانه ی تابستانی خانه ی تابستانی ایرج عبادی با بال پرستو در حیاط خانه اش ، ایستادن را نمی داند و بدنبال کودکان عاتفه می دود فریاد بدنبال کوهها سکوت شنیدنیست خاموشی این " طنین " نفس های آب را می شمارد و من جنگل های پیچ را تا مار پیچ نیلوفر کوتاه آبشار لحظه دل مرا پایین نمی اندازد که سنگ سنگ مروارید غلطا ن عشق ، نه که نگاهم همچنان از فرود دور می شود تا در طلوع رخت مات بماند جواهری قدیمی که جوهرش از ازدحام باران و ناز دریا به هم آمده است اینهمه درخت بالا بلند ریخته در هر کجای جاده واژه های شعری شده اند تا سبزت کنند از سایه به آفتاب خزیده ام و هنوز نمی دانی که تابستان در دستان تو خانه کرده است. جواهر ده رامسر - 15/3/88 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه هجدهم خرداد 1388 \|


	دایره ای جادویی دایره ای جادویی ایرج عبادی خواستنت سبز سبزینه ی چشمان ترا تا سرشاری چشمه ی بهاران می برد آمدنی ست ، رها در باران که قامت زمان را دشتی پر گل می کشد این حادثه دوستی را به آرزوی رنگین کمان می کشاند خشت ، خشت خانه ی احساسم می شود با تو هموار شود که ماندنت گلدانی از شعر و تصویر وبی تابی ستاره که آغوشت غزل روشنترین ترانه های یاغی من! حطی کشیدم زیز واژه عشق دیدم دوخط – هلالی از مهتاب دایره ای ست جادویی بی انتهای گریز از هر جا بیاییم در آغاز و پایان بهم می رسیم . \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه یازدهم خرداد 1388 \|


	دل نوشته های تنهایی دل نوشته های تنهایی ( 7) باز خوانی یادها ایرج عبادی چه کسی می داند که ستاره در شبهایی برنگ چشمانی آشنا چگونه شنا می کند؟ تا دلت از عشق می طپد ، احساس می کنی که زنده ای. می خواهی بنویسی ، حرفت هایت کم نیست. نیاز داری قدمی به جلو بر داری. بدی را ویران می خواهی و نهال های سر سبز خوبی را بارور. یاد داشتهایم دارد به فریاد تبدیل می شود. اولین آنرا که می نویسم می بینم دومی هم آغاز شده است. بعد می بینی طرح قصه ای را ریخته ای. قصه ای تازه که با سر نوشت خود ساخته ات گره می خورد. اسمش را بعدا پیدا می کنی. بدنبال گمشده ات از کوچه های شهر...... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در جمعه هشتم خرداد 1388 \|


	مینی مالیسم مینی مالیسم همین نزدیکیها ایرج عبادی مرد ازجا بر خواست . آرام نداشت. بیقرار اینسو و آنسوی جاده ها را می پیمود. مانند دیروز دلش هوای عشق کرده بود. زن گفت : کسی آمده است تا از قله های تنهایی من بالا برود! مرد گفت : پرواز من با بالهای تو پرواز تو با بالهای من شهر ممنوع آنها را باهم نمی خواست. از نیمه راه قله که پایین آمدند. دو رخ سباه و سفید از صحنه ی شطرنج جدا شدند تا کلمه ی عبور ممنوع را از چهر ه ی قصه شان پاک کنند. سه روز هوای عشق ، همراه موج و پرواز مرغ های دریایی قلب آنها را بیشتر بهم پیوند داد. قبل از اوج دوباره زن گفت : منتظر باش زنگ می زنم ! شماره ها از دفتر پر کشیده بودند و آدرس هم گم شده بود. زن به شهر دیگری کوچید و مرد آنرا به فال نبک گرفت. مرد مرتبا" باطری موبایلش را شارژ می کرد و چشم انتطار دیدار یار بود. تا راه صعود از قله را دو باره آغاز کنند. مرد بعد از 2 سال به نزدیک شهر کوچکی در چند کیلومتری شهر بزرگ زن رسید. و آنجا موقت اقامت کرد. بوی نفس معطر دیدار و هوای نسیم بارانی رهایش نمی کرد. هوای عشق داشت. ادامه ی قصه ی حرکت و تعییر صدایشان می زد. \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در سه شنبه پنجم خرداد 1388 \|


	دل نوشته های تنهایی دل نوشته های تنهایی (3) ایرج عبادی برای تو که همچنان می خوانیم...... روزی که غمگینی ، غم منهم کم نیست. تو در کجای تاریخ نشسته ای؟ گاهی در خیابان های استانبول مجسمه ی اتاترک را دید میزنی و گاه در چندیگر هند ،بدنبال بودا می گردی. گاهی در صحرای سوران عربستان محمد را صدا می زنی ، یا عیسی را ! لاهور و لاهیجان و لار هر سه با " لا " شروع می شود.از " اگرا " تا کراچی اسب راهوار هستی را با بال خیال باورهای دور می پیمایی.در زبان عربی " لا " یعنی نه . در انگلیسی یعنی قانون ، در فارسی یعنی بدون و در فرانسه علامت مونث. واژه ها قرار دادیند مانند ادیان ولی عشق همه جا با عاطفه و احساس آدمی سر وکار دارد. در غار فیلها ی بمبی " elephanta cave"شیوا با قد 10 متریش نگاهت می کند و تو مجسمه ها را در قصه های " ودا " می.... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388 \|


	دل نوشته های تنهایی 2 دل نوشته های تنهایی (2) بازخوانی یادها ایرج عبادی برای دوست که همچنان می خواندم..... دلم می خواهد باران بگیرد. بارانی نم نم که بتوا نم در زیر آن راه بروم و شعر بخوانم ! با خود یکی از شعر هایم را زمزمه کنم ! " بخوان باران " . چه سخت است که دل به بارش روح افزای باران به بندی و بعد سیل بیاید .وقتی جهان سیلابی می شود ، از سرودن شعرم پشیمان می شوم . داد می زنم : " نخوان باران " دلگیرم و کوچه ها و خیابان های سیل زده را می پایم. دل من و چشم من نیز دست کمی از شهر سیلاب زده را ندارد. خیابان ها را پاره های آجر و فشارنهرهای جاری و پر توان آب به خسارت کشیده است. همچون دل من که درهجوم سیلاب دوری دوست درتلاطم! شهر تب دارد.منهم! باران دارد کماکان می بارد.آدم ها درزیر چترپنهان شده اند.دربین رنگ چتر ها ، آبی و سرخ از انواع دیگر زیباتر می نماید. بی چتر به زیر باران زده ام. ایکاش فقط نم نم باران بود و نسیم حرف های دوست! به او گفتم اگر نتوانم بنویسم ، زنده نیستم !مرگ قلم وحشتناکترین لحظه های نبود هنرمند است ! گفتم : اگر خودتت را همچنان در محاق بخواهی ، نمی توانم بنویسم ! گفت : همین ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در چهارشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1388 \|


	دل نوشته های تنهایی دل نوشته های تنهایی باز خوانی یادها ( 1 ) ایرج عبادی برای دوست که همجنان می خواندم..... نمی دانم کی می سرایم و چه هنگام شعر مر ا می نویسد. میدانی کسی نمی رود ، کسی که ماندگاری امید را در لاله های سرح قلبش همواره آبیاری می کند.چه کسی قر بانی ست ، اسماعیل ، عشق ، من ، تو یا کبوتری بنام شادی در بر هوتی بدون چشمه ی جوشان آزادی ، بدون حضور انسان ؟ یعنی والاترین گوهر هستی که بی او جهان معنایی پیدا نمی کند ! امروز کوه آبیدر تنها بود و من رنج خویش را با استقامت او تقسیم کردم. امیریه سه راهی سمنت ، آب و سبزی زیباتر شده است.آب بندهایش از سرشاری طروات بامدادن سخن می گوید . به اولین صخره که رسیدم ، شهر ذهن کوچه های فردا را پر کرده بود. در خیابان ها صدای پای گرانی ، درب خانه ها را بی محابا می کوبید . کسی که سفره می اندازد توان جمع کردن خرده های نان و خستگی را ندارد! تو گمشده ی دشتهای نا آشنای شهر های شعر من هستی ! صلابت کدام لبخند ، موسیقی یکی شدن احساس آدمی را در پشت بام های تنهایی تکرار خواهد کرد؟ اذان موذن نسیم ، گوش های لحظه را می آشوبد و آرامش به دلشوره ی نا باوری دل می بندد.واژه واژه ی شعر های دلم در پسکوچه های آنسوی پرچین بی صدا نشسته است. من رسم ابراهیم را دوست ندارم! نه به خاطر قربانی کردن اسماعیل و نه بخاطر کشتن گوسفندی از آن دست و نه بخاطر شکستن بت ها ، که او به جنگ آزادی رفت ! ما نه گوسفند قربانی که می توانیم عقابی باشیم در بلندی های شور و شعور! تلخ است تلخابه ی نشنیدن صدای آشنایی را در شگفتی بازی های بی انجام زمانه.بگاهی که باغچه چشم انتظار آبیاری کردن گل های عاطفه ست : تا نخل انتظار خر مای شیرین فردا را در دهان صبح بگذارد ایستاده ام بر بلند یهای نخلستان شعر و چکامه و قلم را نماز می گذارم . \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در چهارشنبه شانزدهم اردیبهشت 1388 \|


	با ده رنگ نه که ی با ده رنگ نه که ی ئيره ج عيبادی هه ڵديم و بروم نێو ئيحساسی تۆ و سروشت و هه ستی ئه م کاته بێ ره نگه که بێ وچان خۆی له گه ڵ خؤما ده نخشينن! سارد سارد شه قام و ده ستی به يانی و نيگای قه له م که چه پۆکی هه رای په پۆک ئارامی لى سه نددوم ! ژووێکم نيه که په ر تووکی شيعرێک ...... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در جمعه یازدهم اردیبهشت 1388 \|


	نگاهي به منظومه‌ي گم‌بودگي كرفتو شماره 31 / دوشنبه 26 ارديبهشت 1384 آفريدن و هنري بودن شعر يا سياست و شعار نگاهي به منظومه‌ي گم‌بودگي مجموعه شعر عبدالرضا رادفر شاعر كرمانشاهي براي انسان هيچ چيز هراس‌آورتر از نبودن پاسخ نيست! باختين نوشته : ایرج عبادی تولستوي در كتاب (هنر چيست) نوشت : "كه نقد بايد روشنگر ايده‌اي اخلاقي باشد " هر چند اين حرف اكنون به زعم بسياري از دانشمندان و محققين و منتقدين جايي ندارد. اين جواب از زبان مردوفسكي و ولاديمير بريوسوف ، شايد تعبير مطلوب‌تري داشته باشد. نقد هنري بايد بيش از هر چيز در چارچوب اصول زيبایي‌شناسي انجام گيرد. ماياكوفسكي تحت اثر فوتوريست‌هاي ايتاليايي در رابطه‌ي آفرينش و خلق فضاهاي تازه و آشنازدايي مي‌گفت: "بايد مشتي محكم به پوزه‌ي ذوق همگان زد " حتي رساله‌ي شلكوفسكي فرماليست نامي روس، به نام "رستاخيز واژگان " از ديگرفوتوريست‌ها و فرماليست‌ها آموخت كه ....... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در سه شنبه یکم اردیبهشت 1388 \|


	گڕ و ئاگڕ گڕ و ئاگڕ ئیره ج عیبادی ئاگڕ و دڵ ئاور و شۆمینه سووتان ، سووتانی مه ڵبه نده کانی ژیانی ئه ستێره یانی گڕ وجێگای گرێ هه موو ساته کانی ئه م هه ڵبه سته ! یانی تۆ که دیار‌ نیت و من که له ژێر ژیڵه مووی نه هاتنتا له به ند کراوه م ! گڕێک گره ی داوته نێو بۆرکانی بێ تۆیی و نا ئارامی و شه پۆلی گه یشتن به گه وره پانی ئازادی چۆلم نا کا ! ئه م وشانه کوردی ده نووسێتۆ و له پێچ کانی هۆمید دا دژ به ده سه ڵاتی رێبه ندانه! ئه م ئاوره له میشکی لووتکه کان دا سه ر هه ڵئه دات ئه گه ر شاخی به رزی ئه وینت له بیر چوو بروا بۆ دڵ و شوومینه ی هه ست و راپه رینی گڕ! 10/1/88 عه باس ئاوی تونکابون \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در پنجشنبه بیست و هفتم فروردین 1388 \|


	به یاددوست ..... به یاددوست ..... که دراین حوالی نمی یابمش ودلم بسیار می خواهدش دیدار که می داند دلتنگی هایم کم نیست که برایم ازیک شاعر ژاپونی نوشت : هیچکس هیچ چیزی نگفت نه مهمان و نه میزبان و نه گل های داودی ! و من برایش از شاملو نوشتم : ایکاش ، عشق را زبان سخن بود ! \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388 \|


	سیزده بدر برای عزیزانی که سرو را به خاطر آزادگیش دوست دارند سیزده بدر ایرج عبادی حسادت چمن و چتر حادثه و چراغ حیران کوچه را نا دیده گرفتم و سیزده بدر سبزه را به نیت سبزینه ی نگاه تو به نگا هم گره زدم نسیم نا آرام ، سراسیمه در باغچه مکثی کرد و بهار باغ به تماشای دستهای رها در گردن سبزترین درخت سرو نشست ! سنندج- 20/1/88 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در جمعه بیست و یکم فروردین 1388 \|


	اشتیاق دویدن اشتیاق دویدن ایرج عبادی در " آمل "1 پرنده ای آواز کوچ را به سوی دستهای من می داند بدنبال یادش حریر سبز " جواهر ده " 2 هم در جوهر پیچ و پیچ رفتن های گیسویش کم می آورد دوهزار نه ، جاده سه هزار تنکابن هم که چرخید و چرخید و نشست در پریشانی خوابها زیاد نبود که به قله ی پنج هزار البرز برسی باز ارتفاع زاگروس و البرزدر گردنه های قد کشیده ی افق کوتاه پرواز اوج بلندهای نگاه است تا پنج و پنج که پیچ می خورد تله کابین خاطراتت را که دوره می کردم " نمک آبرود" ، نمکین تر میشد. ماهی ها بفکر دریایی آبی هایند و پرندگان درخیال پریدن های نا مکشوف کدام بال شاهپر ترا دارد تا به بالهایم گره خورد؟ مرغکان موج ، و رج رج آواز بی شکیب دریا که بوی تنت را دارد اجاق شعر هایم که ترا می نویسد در جنگل ستان اینهمه آتش تا کجا با سکوت مهتاب در نا کجا آباد ابر ها نشسته ای؟ تلاقی دو فصل نو ، در وسعت تماشایی رازی قدیمی و رضایت حضور " زرد پرها "3 به یک آسمان تا پناهگاه باران در اشتیاق دویدن دو بالا بلند در تیر کمان قله که پرواز را دوست دارند. 11 /1/88 جاده دو هزار تنکابن 1- از شهرستانهای خوش منظر استان مازندران 2- دهکده ای زیبا و سبز در اطراف شهرستان رامسر 3- اسم پرنده ای در ادبیات کردی هم سنگ قناری \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در چهارشنبه نوزدهم فروردین 1388 \|


	خه می باران خه می باران ئیره ج عیبادی مژ ، مژ مژ و گژ ی ئاواتی مۆژوکی کاته کان له سه ر لوتکه ی ساڵی تازه که موژده ی لێزمه ی له دایک بوونی فرینێکی تر ده دا خه می باران تا به یانی لافاوی بیره وه ر یه کانی ئه و هه موو به یانیه تا به باران تا نه مانی زه نجیره ی شه واره ی دووری که تۆ به ئالقه ی شیعره کانم گرێ ده دات! چرکه ی سێ و پانزده ده قێقه (1) نرکه ی نارنجۆکی هه ست له برواکۆنه کان! ئه و شه رابه که له گۆزه ی چاوه کانت ده بارێ مه ستم ده کاو نازانم چی بوو دای گرتم و نایته گۆرێ. نانا به راست نیه " که دوو جار له یه ک رووبار(2) ئه ی بۆ رۆژی سه دان که ره ت له ئاهه نگی عاشقانه ی رووباری ئه م شه قامه مه لێ مه له ده کا و که س پێ نازانێ؟ زۆر به ده گمه ن هه واڵ هات که تاقه دارێک باڵا ده کا و له دارستانا سکاڵای هێشوه کان ده ژمێرێ! پێم خۆش بوو زۆلێخا بوایت و(3) منیش به شوێن هه نبانه کانی گه نمی ئاواتکانو بروایم له گه ڵتاو چۆلگه ی وه رزی ویشکه ساڵی مان پربکرداێ! حه شار گه ی عه شق چۆڵ ناکرێ که سه ر شتی فرین هاو سه فری هه نگاوه کانی دیواره! شتێکی تازه له هۆنراوه کانی زه مه ن دا هه ڵ ئه قۆلێ ئه گه ر بسکه کانت ئازاد کرا چاوه روانتم تا ناویێکی تر بۆی برازینینه وه 2/1/88- سنه 1- کاتی له دایک بوونی ساڵی تازه 2- وته ی دیمیقریتووس پسپۆری ماتیریالیستی یونانی 3- ئاماژه به ئۆستوو ره ی یوسێف پیغه مبه ر و ئه وینداری زۆلێخاماشه قه که ی \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در یکشنبه شانزدهم فروردین 1388 \|


	بهاران خجسته باد دوستان و خوانندگان خوبم! اگر مجال دیدار نیست ، اما دلم با شماست پیشاپیش : هر روزتان عید هر عیدتان نوروز و همواره لحظه هایتان پیروز و بهاران خجسته باد! آتش سرکش فصلی نو با بانوی سبز پوش بهار که کلاه رنگارنگی از امید در سر دارد ، از کوهساران بلند عشق بسوی دریچه ی گشوده ی قلب های ما می آید. تا درخت گشن ارغوان همیشه سرخ دوستی را در باغچه ی نگاههای بی طاقتمان بکارد. آنگاه که آتش را به یاری پاکی می طلبیم . قلبها بدی را لعنت می کنند. حالیا در نا ها و پرستو ها پرواز کنان باز آمده اند و در این نمایش بی نظیر سیره های خوش الحان دل صدایمان می زنند. نگاه کنید. باز بهار آمده است. راستی خانه تکانی باورهای کهنه را بسوی ایمان به تحولی تازه دراحساس و اندیشه و فردای زاد گاه های خود داشته ایم.؟ که آتشی که نمیرد همیشه در دل ماست !! ماهی های احساس صدای نقاره های دوست می آید که می رسد این سوار سرخ آجین هر چهار شنبه یک بار با تبرک جامی نو رها در شولای فصل ها می برد از آتش ، باور های کهنه ی زردی را و می کارد در غربت کوچه های تنهایی ازدحام اشتیاق گلها را تا هفت شین جا مانده را به هیات هفت سینی دگر بگرداند و می شود کور آنکه ماهی و آیینه و چراغ را دور بیاندازد صدای طبل های آمدن میترا آن نورانی گر م می آید تا تمامی سبزه های شعر را در باور مهربان سپیده و پرواز بالا بلند عشق جای دهد که شنل رنگین آفتاب در انتظار میهمانی ماهی های احساس من و تو ! سنندج \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 \|


	نوروز پیروز ز کوی یار می آید نسیم باد نوروزی از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی نوروز پیروز عزیزان ، نازنینان ، دوستان خوبم ! مهربانیمان برای هم افزون ، ........ آرزو را به بند کشیده اند ، بهار هم اسیر! و جدایی سخت، سخت می نماید منهم مانند شما غمم کم نیست! سال پیش هر شب ، او را در خواب می دیدم! مو هایش را شانه می کردم. از هراس سر مای زمستانی به حمام آفتابش می بردم. تا شبگیر او را در آغوشم می فشردم. تا مهرش گرم بماناد. سیر ميبوسیدمش! بی محابا هزاران راز و نیاز عاشقانه با او داشتم. اما مجال آن پیوند شگرف نبود ! باشد با همدلی و همآوایی بی ریای ما در این ساڵ خجسته ! آرزوی آزادی بهار دلربا را جلو بیاندازیم!!!!!! ايرج عبادي \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1387 \|


	هه لمت و گرگ‌هايش كرفتو شماره 33 / سه شنبه 25 خرداد 1384 لطیف هه لمت و گرگ‌هايش (1) نقد و بررسی و ترجمه اشعار بفارسی : ایرج عبادی ترفند همه‌ي زبان‌ها را بدانم رنگ چشم‌هايت را شايد بتوانم بنويسم! بي‌گمان هه لمت شاعر با احساس و گرانمايه‌ي كردستان عراق را نه به خاطر بيش از بيست اثر شعر و مقاله و نه به خاطر «آن شعر كه سروده مي‌شود و نمي‌شود!» و نه به خاطر چاپ كتاب گرگ‌هايش (1997)، عشق‌هايش، مبارزاتش بلكه به خاطر احساس جوان و تازه و نگاه متفاوتش به شعر، بايد چون شيركو، انور قادر محمد، عبداله په‌شيو، رفيق صابر نشسته در قله‌هاي شعر كردي دانست. هر چند كه به قول سياوش كسرايي شاعر دهه‌ي 40 و 50 ايران، انسان خود گرگي است كه اكنون در مقابل ستم سر خم كرده است «سگ رامي شده‌ايم، گرگ هاري بايد». گرگ‌هاي هلمت خواندني است، مانند بسياري از اشعارش، تعبير او از گرگ، درنده‌خويي و ضدمردمي بودن آن است. حيوان يا نه حيواني انسان‌نما كه سيري‌ناپذير است و گوسفندها را مي‌درد و در لباس ميش دغل و دزد و سرگردنه بگير مي‌شود، نوكر بيگانه است و عليه ملت خويش مي‌ايستد. شعرهاي مجموعه‌ي ...... ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در شنبه دهم اسفند 1387 \|


	تشکر دوستان ، عزیزان و مهربانانم از اینکه با مهر سرشار خود اینجانب را با نظرات خصوصی و عمومی گسترده ی خودتان مورد حمایت ، اعتماد و لطف قرار می دهید، بدین وسیله صمیمانه ترین تشکر قلبی مر ا پذیرا باشید. بامید روز های سبز و بهاری در لحظه های امید های بزرگمان! ایرج عبادی \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در پنجشنبه یکم اسفند 1387 \|


	ولانتاین مبارک مهربان ،آشنا یا ناآشنایم برایت بالی هدیه می فرستم از جنس پرواز آسمانی از جنس آبی گلی از جنس عشق و دلی از جنس دوست داشتن تا بدانی منهم مانند تو از اشاعه تنفر و تبلیغ جنگ و نا مردمی بیزارم ولانتاین ، روز عشق و دوستی ومهر برتو مبارک! آدرستان را نداشتم ، هدیه تان را در صندوق پستی دیدار های همیشگیتان ، وب لاگم گذاشتم ! ایرج عبادی \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در جمعه بیست و پنجم بهمن 1387 \|


	بانگی په پۆ له بانگی په پۆ له ئیره ج عیبادی شه پۆلی کات و شیعرو شه پۆلی قه له م و قژه لوله که ت نام تیلن خۆم له دوورگه ی فه رامووشی دا حه شار بده م! به ره و کام رووگه بروم که له و باخه دا باله کانت بانگی په پۆله که ن ؟ شه و بێ چرا هاوار ده کاو مانگه شه و پێنووسه که ی له باخلی حه سره تدا جێ ده دات! ئه م جاده تا کام ئامیز را ده کا که من تیا سه قام ناگرم؟ له چوارقاتی ئاواتدا ته نیا یه ک قات له چوار رێیانی فرین دا ته نیا یه ک رێگا له چوار پێچی خۆشه ویسیتی دا ته نیا یه ک پێچ گوڵ دووپات ده که نه وه ! زه مان باوری نه کرد که له زمانی ئه م دڕکه جاره دا، ژوژو داهاتوومی ژماره ده کرد! بوو به سی ساڵ و پێیه کانی به یانی به پێ دزییه وه به شوێنیا هات و چوویان کرد! بوو به سی ساڵ و ئه و راپه رینه بێ وچان، خه می فرمیسکی ئه رغه وان ده نوینێ ره فقینه! که سێک شک نا بن که بێ شک ئه م شێره سه گ بابه له دڵما هه ڵکیشی؟ بوو به سی ساڵ و هێشتا جه سته ی زام داری مه له کان له خه سته خانه ی بیره وه رییه کانا به ئه وینی ئه وینه وه باڵا ده کا! له سه ر مه دره سه ی بێ بزه یی دا له دووی ناوێک په نجه ره ی ژووره که ت ده نووسم تا پۆلی چوارمی سه ر به ستی له ده فتری رازه کانتا پێ بگا! 22 رییبه ندانی 87 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387 \|


	بررسی شعری از نجیبه احمد چاپ در شمار های 2 تا 11 ایران پیام کردستان ترجمه و بررسی شعری از شاعره ی با احساس کرد نجیبه احمد ایرج عبادی شعر برای من مانند باغی ست که در آن می توانم ناله کنم... آواز بخوانم و گریه کنم.... نجیبه احمد نگاهی به شعر زنانه ی یکی از شاعره های خوب و با احساس کردستان که به یا د زنده یاد ژیلا حسینی شاعر نامی کردسروده شد و نسخه ی اصلی این شعر توسط ژیلا حسینی بدست من رسید. شاخه ی انگور پاییزی پنجره ای را می گشایم شاخه ی انگور پاییزی صدای پای باد سهمگین و ترس تولدی ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387 \|


	شعری تازه از اینکه دلتنگم ایرج عبادی غ م و د ل م یعنی اینکه دلتنگ غم آجین هنوز ندانسته ای که خواستن می گردد درین گردونه که می چرخاند چرخ چشمهایت را کمی هم چرخ عشق ساعت ها گشتنم را در آن کوچه که تو را تا ترنم باران نه کمی آنطرف تر مرا و زمان و آنچه را که رازی در وب لاگ سکوتت اگر در من مانده ای ، صبح کوچه باغی خوشبوست و گرنه بال کبوتری تنها و خیس یعنی رفتن را در طبل نشسته است این گام را در روز شمار یاد دوباره تکرار می کنم گل بودن آفتاب گردان ساده نیست کم نیاورده ام در این واژه که بیتی شود تا بلندای گیسوی اتفاق اگر کم آمد بر گرد بر گرد موج و اوج آمدن هست ، هشتن دستی در ضریب ضربان نبضم که روز شمار رنج ها را از انبان 2000 بشمارد تا به آغاز ناب 2 برساند . هنوز چند قدمی تا شعر پریدن باقیست! 7 بهمن ماه 87 \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه هفتم بهمن 1387 \|


	نظر شاعر لحظه های زخم و عشق وماندگاری کورش همه خانی از هم اکنون کتاب درخشانی را در عرصه ی هنر به تمام عزیزان نوید می دهم.همین شعر درخشان گویای زخم هزاران ساله ای ست که به کرد رفته است و در غالب سمبولیک با آهو چشم چرانی می کند در دشت و صحرا و همه ی سران به او چشم غره می روند به خاطر زبان گوشت و پوست و استخوان اش!اما این فشنگ ها ی ستاره است که از قطره ها ی شبنم و نور می چکد تا باغستانی را نظاره کنیم که در تسلسل دست و یگانگی به جنگ با شکار چیان برخاسته است .آقای عبادی یک تنه در آن مرز عاشقان !پیش قراول نسلی ست که جوانه ها ی در فشان را در دامن خود می پرورد .و من فخر می ورزم که بوی استقامت همین دست ها ست که مرز ها را می درد و چاشنی مهربانی و عشق را به فراسوی نادیدنی ها می کشد. رستاخیز را در کنکاش دست ها یی ببینید که راز یلدا را به گیسوی مادران می کشد تا تبلور فرزانگان به صید هیچ دامی نرود .آه از این شهر خشگ سال حادثه...که یک روز با رعد و برقی آتش به حریم صاعقه خواهد زد .من مرده شما زنده.با تواضع \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در دوشنبه سی ام دی 1387 \|


	آهو آهو ایرج عبادی " آهو " شهاب شورانگیز شکوه بخت شبهای آشفته ی من ! ازدشتهای غرور تبعید شده ی زخمیم باد پا و بی آهو آمدی و در من حلول ! گل زخم سرخ دلت در دستهای من ! تا آهوان خسته ی چشمهای مرا به رستخیز بخوانی راز گیسوی ماندنیت از تبار یلدا بود ! تو تو شکار هیچ دام شبانه ای نشدی ! آنک پیشقراولان خروش چکامه های نبض بهار به تکبیرت نشستند فشنگ ستاره ها را به من وام بده تا به خیابان های نه توی احساس بروم شهر خشک سال حادثه به جنگ با شکار چیان بر خاسته است ! از کتاب مجموعه اشعار تازه ام در زیر چاپ بنام " تا عبور از خط آتش و آبی " \|+\| نوشته شده توسط سردبیر در چهارشنبه بیست و پنجم دی 1387 \|

<